ساراي پژوهشگاه و ساراي خانه

كجايي؟ بي تو ثانيه ها نمي گذرند؟

زل مي زنند من تنهاي بي تو را نگاه مي كنند؟

غم تو كه بر دل مينشيند، تمام راهها بن بست مي شوند...

خودت بگو چه چاره كنم؟

راهي به ذهنم رسيد،همان راه هميشگي،چاره هميشگي دلتنگي من برا ي تو:

چشمانم را بر هم مي گذارم.

پشت چشمانم راهي است كه مرا به تو مي رساند....

وقتي تو نباشي، اتاق كه هيچ، پژوهشگاه كه هيچ، دنيا را هم نمي خواهم.

بيا كه بي تو همه غريبه اند با من. عجيب نفس گير ميشود لحظات عمر من بي تو.

باو ر نميكني از دلم بپرس!